Waarom ik het feminisme nodig heb

Iedereen die me ook maar een klein beetje kent, weet dat ik feminist ben. Al heel lang. Regelmatig (en de laatste tijd heel veel vaker dan normaal) krijg ik de vraag waarom ik dat ben. We zijn toch allang klaar? Vrouwen mogen stemmen, een abortus ondergaan, fietsen, hoge functies bekleden, zelf beslissen met wie ze trouwen en in hun eentje reizen. Mannen en vrouwen zijn toch helemaal gelijk in onze huidige maatschappij? Wat mij betreft is dit niet waar. Er zijn nog tienduizend kleine verschillen in benadering en visie, die aangeven dat mannen en vrouwen nog lang niet gelijk zijn. Dus dat is het antwoord dat ik altijd geef. Maar daar gaat dit stuk niet over. Dit stuk gaat een keer over mijn persoonlijke motivatie. Waarom vind ik dat het feminisme nog steeds nodig is?

Spitseksisme

Als ik met het openbaar vervoer reis, zit er meestal een boek in mijn tas. Soms vergeet ik dat of heb ik daar geen zin in. Op die momenten ben ik blij met de overal rondslingerende Metro en Spits. De gratis krantjes worden al in het OV aangeboden zolang ik ermee reis. Op mijn opleiding wordt er een beetje op neergekeken, en dat kan ik best volgen, want het zijn allebei geen kranten waar je je nou enorm intelligent bij voelt. Gelukkig is dat volgens mij ook niet het doel van Metro en Spits. Die zijn er, zoals het op mij overkomt, vooral om een snel (en daardoor soms nogal ongenuanceerd) actualiteitsoverzicht neer te zetten. Hapklare brokjes nieuws, overgoten met een sausjes van columns, entertainmentnieuws en puzzels. Niks mis mee.

Uit de oude doos: Mijn eerste Songfestival

In 2012 keek ik voor het eerst in mijn hele leven het Songfestival. Aangezien ik op dat moment nog webcolumns voor Expreszo schreef en dit onderwerp relevant was, heb ik er een column van gebreid. Voor de gelegenheid sla ik het stof er weer even af.

Ik moet een ernstige bekentenis doen: ik ben een slechte, slechte lesbienne. Twee argumenten: ik moet hard kotsen van bier (en dan bedoel ik bij één slokje, niet bij een delirium) en ik had nog nooit het Songfestival gezien. Met de nadruk op had. Dit jaar is het er namelijk, verrassend genoeg, van gekomen.

Maat 44 is geen misdrijf!

Er gaan al een tijdje geluiden op dat het schoonheidsideaal in de modellenwereld weg moet. Het ideaal van dundunnerdunst, de meisjes die te horen krijgen "dat ze meer opdrachten zouden krijgen als ze een paar kilo af zouden vallen", de uitgemergelde modellen op de catwalk die de twee dagen daarvoor slechts een appel, een halve cracker en een flesje Spa op hebben. Ik vind dit een gezonde ontwikkeling en ik hoop dat hier stappen in gezet gaan worden. Maar is het dan niet een idee om ook een dergelijke ontwikkeling door te gaan voeren in de gewonemensenwereld? En dan mogen ze wat mij betreft beginnen in de kledingzakenwereld. Want daar valt een hoop te verbeteren.

Plaatje via het Pinterestboard "Beauty comes in all shapes and colors"

Veganchallenge: week 3

In april doe ik de veganchallenge. Omdat een actie niet compleet is zonder erover geblogd te hebben, zal ik mijn ervaringen voor jullie bijhouden. Hieronder een overzicht van de derde week.


Ik weet niet zo goed wat ik hier moet typen. Niet dat het niet goed gaat, want het gaat prima. Ik weet gewoon even niet wat ik daar leuk en onderhoudend over kan/moet schrijven. Misschien een stukje tussenevaluatie? Dat is nooit een slecht plan bij projecten, en tenslotte is dit een project.

Veganchallenge: week 2

In april doe ik de veganchallenge. Omdat een actie niet compleet is zonder erover geblogd te hebben, zal ik mijn ervaringen voor jullie bijhouden. Hieronder een overzicht van de tweede week.

'Goedemorgen mevrouw, wilt u onze nieuwe koeken uitproberen?' Regel één van studentenleven: als ze je op het station proefpakketjes, eten of drinken aan willen smeren, pak je het aan en kijk je later wel wat het is. Ik ben weleens aangenaam verrast met miniblikjes ijsthee als het heel warm was of iets anders waarvan ik dacht 'Hee, tof!'. Dus ik nam het pakje koekjes aan en liep naar mijn trein. In de trein bestudeerde ik het label. Het waren koeken met melk erin. Die mocht ik dus niet hebben.

Veganchallenge: week 1

In april doe ik de veganchallenge. Omdat een actie niet compleet is zonder erover geblogd te hebben, zal ik mijn ervaringen voor jullie bijhouden. Hieronder een overzicht van de eerste week. 

Aan het begin van deze week mocht ik nog dierlijke producten. Daar heb ik dan ook even goed misbruik gebruik van gemaakt door yoghurt, een broodje met kaas en ei en een Magnum te eten. Dat ijsje was een symbolische afsluiter: de laatste dierlijke happen voor een heleboel dagen!

Veganchallenge: de voorbereiding

Op één van mijn favoriete twitteraccount zag ik iets dat 'vegan challenge' heette. Als ergens het woord 'challenge' in zit, heb je mijn interesse eigenlijk al gevangen. Ik houd namelijk erg van uitdagingen. Dus surfte ik naar de website www.veganchallenge.nl om te kijken waar we het nu precies over hadden.

Zap weg van de Spelen

Ik ben geen sportfan. Zelf sporten doe ik omdat ik weet dat het gezond voor mijn lijf is (en vooruit, stiekem vind ik de adrenalinekick achteraf ook best wel lekker). Maar je zult mij niet betrappen op het lezen van de sportkatern van de krant, het kijken van Eurosport of allerhande wedstrijden op de televisie en het voeren van gepassioneerde gesprekken “over die 2-1 van zaterdag, was een spannende wedstrijd hè?”. Er is één uitzondering: de Winterspelen. Ik weet niet of het de veelal mooiere setting is (die idyllische sneeuwlandschappen!), de wat mij betreft leukere sporten of het feit dat ik een reden zoek om op koude winterdagen urenlang naar de tv te staren, maar ik vind de Winterspelen leuk. Ik houd bij wanneer mijn lievelingssporten (te weten: kunstschaatsen, slalommen en schansspringen) komen en ik kijk braaf.

Dit jaar doe ik dat echter niet. Mijn televisie blijft uit en mocht ik toevallig langs de Winterspelen klikken, dan zap ik meteen weer verder. Ik zal de zeges bekijken op het journaal, omdat ik daar nu eenmaal niet onderuit kan, maar verder kijk ik niet. Het is mijn versie van stil protest. Dit is het enige wat ik kan doen, en ik zal het dan ook vol overgave doen. Ik boycot de Olympische Winterspelen.

Lez it up

Ik zeg altijd dat labeltjes voor pakjes vleeswaren in het schap van de Albert Heijn zijn. Laat iedereen lekker zelf bepalen wie of wat hij/zij is en wil zijn. Maar laatst heb ik me toch laten verleiden tot het plakken van labels en het indelen in lijstjes. Ik had een gesprekje met iemand over een column die we allebei gelezen hadden, over 'drie typen lesbiennes'. 'Drie?' zei ik. 'Ik weet er echt wel meer!' Schrijf op dan, zei zij. Komt 'ie:

Feestjesnijd

Afgelopen zaterdag had ik eigenlijk een feestje. Eigenlijk, moet ik zeggen, want door niet nader te noemen lichamelijke toestanden leek het me beter om niet te gaan. Dat vond ik enorm jammer, want ik had al zin in dat feestje sinds ik ervoor uitgenodigd was (anderhalve maand eerder). Dus had ik gedurende zaterdagavond en de hele zondag last van iets dat zich het best laat omschrijven als 'feestjesnijd'. k ben niet goed met feestjesnijd. Als er een leuk feestje is, wil ik daar het liefst meteen naartoe. Als ik van tevoren al weet dat ik niet kan gaan, leg ik het gemakkelijk naast me neer. Maar als ik had gepland om te gaan en dan vervolgens om allerlei redenen toch af moet haken, dan ben ik niet te genieten.

Toevallig las ik gisteren 'Giph' van Ronald Giphart (lezen, jongens, is goed voor je, literatuur!) en kwam daarbij de volgende, zeer toepasselijke passage tegen. 'Is het jou wel eens opgevallen dat als je ergens niet bij bent geweest, iedereen altijd om het hardst gaat zitten roepen dat het verschrikkelijk leuk was, terwijl als je ergens wél bij bent geweest, er meestal geen moer aan bleek? Ik ben niet paranoïde, maar volgens mij is het een complot. Volgens mij is het gewoon nooit ergens leuk. Volgens mij doet iedereen alsof het ergens wél leuk is geweest, omdat het leven anders helemáál geen zin meer heeft. Het is natuurlijk verschrikkelijk belangrijk om te kunnen zeggen dat het ergens leuk is geweest tegen iemand die er niet bij was, want als jij iets leuks hebt meegemaakt en een ander niet, dan komt het erop neer dat jij eigenlijk leuker bent dan die ander. En dat is wat ons op de been houdt: de drang leuker te zijn dan de ander.'

Het is maar goed dat dit boek uitgebracht is in 1993, toen er nog geen social media bestond. Anders had Giphart een extra passage aan zijn boek toe kunnen voegen: over de menselijke neiging om de enorme leukheid van het eigen leven op het hele internet te etaleren. Is wel de ultieme manier om te laten zien dat jij eigenlijk veel leuker bent dan de ander. Social media is de grote vijand van feestjes- en levensnijd. Laatst bijvoorbeeld ging ik voor het eerst in twee jaar niet naar Pann Tilburg. En het leek alsof er daar een complot was gesloten: laten we allemaal op facebook zetten hoe ontzettend leuk Pann Tilburg wel niet was! Want de volgende ochtend scrolde ik minstens tien tenenkrommende minuten lang door variaties op 'Pann Tilburg was leuk/top/zeker voor herhaling vatbaar/een superfeestje/helemaal geweldig'.

Maar het gaat niet alleen om feestjesnijd. Op sommige dagen lijken vooral Facebook en Instagram een competitie uitgeschreven te hebben: wie prijst zijn/haar leven het best aan? Foto's van "drankjes doen" met "dinnetjes" (of nog erger: "dinnies"), geposeerde shots van "terrasjes pakken" zodra de eerste zonnestraal zich laat zien, en dat alles vergezeld van hashtags. #genieten #goodlife #fijnleven #echtleuk #vriendinnetjes #cocktails #lekker is tegenwoordig een heel normaal onderschrift bij een foto.

Ik krijg hier a. zin van om tegen mijn pc te schreeuwen 'Hallo, zo leuk is je leven vast niet hoor!' en b. pruilend 'Mijn leven is ook leuk!' te murmelen en in foto's en statusupdates te gaan wedijveren met anderen. Maar dat mag ik van mezelf niet meer doen. Mijn leven is leuk zonder dat ik het op social media hoef uit te smeren.

Ik gebruik mijn twitter- en facebookaccount vooral om te laten zien hoe vreselijk grappig en spitsvondig ik zelf ben. Maar of dat nou veel beter is...

Verlopen tag maar hier dus alsnog

Pas heel recent ontdekte ik dat er soms daadwerkelijk gereageerd wordt op mijn blogposts. Zo vond ik dus twee weken na dato uit dat ik genomineerd ben voor de Liebster Award door Iris. Enorm leuk natuurlijk!

Wat is een Liebster Award? Ja, dat wist ik zelf ook niet. Maar blijkbaar is dat een soort tag die mensen je kunnen geven als je minder dan 200 volgers hebt. Aan dat criterium voldoe ik wel, ik heb er namelijk maar zes (op Bloglovin. Op mijn blog zelfs heb ik er geloof ik nul). Iemand anders kan dan denken 'Ah wat een zielig poppetje, laat ik haar een reden geven om te posten!' en je nomineren voor de Liebster Award. Dan moet je elf vragen beantwoorden die die persoon geformuleerd heeft, zelf elf nieuwe vragen bedenken en elf mensen taggen die die vragen moeten beantwoorden.

Snappen jullie het nog? Ik wel. Dus hier komen mijn antwoorden op de elf vragen van Iris.

1. Omschrijf jezelf in vier woorden
Impulsieve piekeraar, klein hartje.

2. Als je naar iedere plek op de wereld kon gaan, waar zou je dan nu heengaan en waarom?

Ik denk dat ik dan naar Parijs zou gaan. Daar ben ik al vaker geweest, dus misschien zou ik van deze mogelijkheid gebruik moeten maken om een nieuwe en opwindende plek te bezoeken. Maar Parijs is ALTIJD nieuw en opwindend, al kom je er voor de achtendertigste keer. Dus dat.

3. Wat doe je het liefst op een vrije dag?

Uitslapen, uitgebreid douchen met lekker doucheschuim, naar de stad voor een Toscaanse bagel bij de Bagels and Beans, naar de bibliotheek en een lekkere stapel boeken halen, evt in de supermarkt ijsthee en iets te snacken halen als ik dat niet in huis heb, en dan de rest van de dag lezend, Tumblrend en series kijkend doorbrengen. In mijn harembroek.

4. Waar ben je goed in?

Ik kan heel erg goed een probleem maken van helemaal niks. Ik kan ook relatief goed schrijven en zingen. 

5. Wat hoop je onder de kerstboom te vinden?

Materialistisch gezien zou het leuk geweest zijn een iPhone onder de kerstboom te vinden. Emotioneel gezien zou ik graag een beter zelfbeeld gekregen hebben van de kerstman. Maar dat zat er allebei niet in. Er moet wel wat over blijven om voor te werken natuurlijk.

6. Ben je iemand die draagt wat er in de mode is of kies je iets wat bij jou past?

Ik zou onder dreiging van moord of verminking nog niet kunnen zeggen wat er nu in de mode is. Ik trek gewoon aan waar ik me goed in voel en wat ik er leuk uit vind zien. Of dat dan mode is of niet, tja, geen idee.

7. Wat is je grootste wens?
Wereldvrede! Dat was mijn inner Miss. Mijn grootste wens op dit moment is denk ik lekkerder in mijn vel zitten. En mijn studie probleemloos doorlopen natuurlijk.

8. Wat is je favoriete boek?

HAHAHA wat een kutvraag. Dit is net 'Sophie's choice'. Ik vind de Groene Bloem-serie van Floortje Zwigtman erg goed, en 'De hemel begint bij je voeten' van ikkanevennietophaarnaamkomen, en 'De waterspuwer' van Andrew Davidson en 'Via Capello 23' van Christiaan Weijts en alle thrillers van Karen Slaughter en stiekem ook 'De duivel draagt Prada'. Alles.

9. Wat is je favoriete vakantiebestemming?

Iets waar ik de ene dag "cultuur kan snuiven" (ik haat de term maar hou van de activiteit) en de andere dag hersenloos aan zwembad/meer/zee kan gaan liggen bakken. Idealiter dus een historische stad met veel cultuur en straatjes waar ik kan verdwalen, die gelegen is aan een meer/rivier/zee. Of in het bezit van fijne zwembaden/badhuizen.

10. Waar ben je trots op?

Op mijn kuitspieren. En op enkele beslissingen en keuzes van het afgelopen jaar.

11. Wat is je favoriete quote?

'I'm the hero of this story. I don't need to be saved.' - Regina Spektor.

Dan nu mijn eigen elf vragen.

1. Heb/had je een bijnaam? Wat vind je hiervan?

2. Wie of wat stond er op de laatste foto die je maakte?

3. Heb je twitter? Waarom wel/niet?

4. Welk liedje geeft voor jou 2013 het beste weer? Waarom?

5. Wat is je lievelingskleur?

6. Wat is je lievelingseten?

7. Als je moest kiezen tussen nooit meer plassen of nooit meer poepen, wat zou je dan kiezen? (het heeft allebei geen lichamelijke gevolgen, het is niet dat je darmen/blaas ontploffen als je het andere kiest)

8. Waar ben je bang voor?

9. Heb je een geluksgetal? Zo ja, wat is het?

10. Wat is je ideale date?

11. Hou je van drop? 

Ik tag wat van mijn bloglovin-volgers plus nog wat anderen en kom daarmee niet aan elf. Jammer dan. Ik ken te weinig bloggers.

x Marjolein

x Sandra

x Anouk

x Rosa

x Lenneke 

Eindejaarslijst

In 2013:
...verhuisde ik van het kippenhok waar ik woonde naar een mooie kamer met balkon.
...werd ik aangenomen als adjunct-hoofdredacteur van mijn favoriete blaadje Expreszo.
...hakte ik de knoop door en stopte met de opleiding die ik al twee jaar deed.
...liet ik mijn haar afknippen.
...deed ik heel veel leuke dingen met heel veel leuke mensen op heel veel leuke plekken.
...kreeg ik mijn eerste betaalde schrijfklus ooit.
...nam ik een bibliotheekabonnement én een sportschoolabonnement.
...maakte ik mezelf trots door dingen te doen die eng waren maar moesten gebeuren.
...ging ik weer een dagboek bijhouden.
...bezocht ik eindelijk een concert van Tegan and Sara.
...ging ik naar de Efteling.
...maakte ik nieuwe vrienden en vernieuwde ik oude vriendschappen.
...haalde ik mijn neuspiercing eruit.
...begon ik aan een nieuwe studie waar ik me geweldig op mijn plek voel.
...had ik ruzie met een hoop stomme mensen die eigenlijk niet eens aandacht verdienen in deze blogpost.

In 2014:
...ga ik mijn propedeuse halen.

Alle verdere goede voornemens schuif ik af, want ik ben het geloof in goede voornemens een beetje verloren. De afgelopen jaren maakte ik ze wel altijd, met een van deze twee dingen tot gevolg:
1. Halverwege het jaar ging ik inventariseren en ontdekte ik dat ik alles al afgerond had. Dan is het niet motiverend meer, want wat heb je dan nog aan de rest van je jaar?
2. Halverwege het jaar herinnerde ik me dat ik goede voornemens had en dat ik nog moest beginnen. Dan is het niet motiverend meer, want dan zit je al afgestompt halverwege het jaar en wil je alleen nog maar yolo'en. Ik tenminste wel.

Dus dit jaar kijk ik wel waar ik kom en hoe en met wie en waarom. Het enige wat ik dit jaar op de planning heb staan, is het halen van mijn propedeuse. Over al het andere kan gecorrespondeerd worden.

Beste meneer Hekkens

Ik heb uw brief in de Volkskrant met beleefde interesse gelezen. Daarna ben ik doorgegaan met de orde van mijn dag, maar dat was niet zo makkelijk als het leek. Uw brief raakt mij, en niet op een goede manier. Vandaar deze open brief.

U schrijft dat een huwelijk tussen homoseksuelen de gewoonste zaak van de wereld lijkt, maar dat het nog jong is en zich in de praktijk moet bewijzen. Dat betekent volgens u dat nog moet blijken of relaties binnen een homohuwelijk even duurzaam blijken te zijn als de relaties binnen een conventioneel huwelijk. Ik ben erg geinteresseerd in uw definitie van duurzaam. Een op de drie huwelijken eindigt nog altijd in scheiding. De precieze verhoudingen zijn uiteraard niet bekend bij mij, maar het lijkt me sterk dat dat alleen maar homohuwelijken zijn. Mijn eigen ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik zes jaar oud was (en niet omdat ze homoseksueel bleken te zijn). Een korte inventarisatie heeft opgeleverd dat binnen mijn vriendenkring een groot deel gescheiden ouders heeft. Erg duurzaam zou ik dat niet willen noemen.

Het pijnlijkste is nog wel dat uw hele brief gebouwd is op een onderscheid tussen het homohuwelijk en het heterohuwelijk (oh nee, bij hetero’s heet dat gewoon “huwelijk”). Daar gaan we dan met onze emancipatie. Homo’s zijn gelijk aan hetero’s, zegt iedereen, en ze moeten ophouden met zichzelf apart neerzetten. Want blijkbaar doen ze dat zelf. Maar bij dit soort gevallen worden al die mooie woorden vergeten. Het is hier niet een politiek figuur die overspel heeft gepleegd. Het is een politieke homo die zijn homoseksuele BN’er-echtgenoot heeft bedrogen. Blijkbaar is dat toch een enorm verschil.

Eigenlijk dekt uw kop de lading van waar het scheef zit. Onno Hoes bewijst het homohuwelijk geen goede dienst? Hak dat ‘homo’ er maar af. Onno Hoes bewijst het huwelijk geen goede dienst. De zoveelste publieke persoon die zijn partner bedondert met een ander. De zoveelste breed in de media uitgemeten drama’s tussen twee publieke figuren. De afgelopen jaren zijn er tientallen huwelijken gesneuveld op overspel. Als het ging om bekende mensen, werden ook deze problemen breed uitgemeten in de media. Maar daar zie je dan weer geen brieven over.

Het enige huwelijk dat Onno Hoes geen dienst bewijst door vreemd te gaan, is zijn eigen huwelijk. En dat is zijn eigen verantwoordelijkheid en zijn eigen probleem. Net zoals bij alle anderen die in de loop der eeuwen hun wederhelft belazerd hebben. Of ze nu hetero, homo, bi, burgemeester, BN’er, vuilnisman of journalist zijn.

Met vriendelijke groet,

Marloes Leezer

(de brief van meneer Hekkens is hier te lezen)

In de rij

Ik stond vanmiddag in de rij bij de Albert Heijn om mijn boodschappen af te rekenen. Toen ik een beurtbalkje (zo'n loopbandterritorium afbakenend stuk plastic, dat heeft dus blijkbaar een beschaafde naam) had neergelegd, begon de man achter mij onmiddellijk zijn mandje leeg te laden. De opbrengst: een pak sinaasappel-perziksap, een sixpack Grolsch, een zak zonnebloempitten en zestien (!!) blikjes kattenvoer.

Als ik in de rij bij de supermarkt sta, vind ik het leuk om naar andersmans boodschappen te kijken en op die manier tot een (onterechte) beeldvorming van die persoon te komen. Bij deze betreffende man had ik een beeld van een rommelige en wat rokerige kamer, een oude fauteuil met een stapel boeken en een volle asbak en een kat die zich door de kamer beweegt op die soepele manier die katten nu eenmaal hebben. Naast de stoel zouden een of twee gedeukte en lege bierblikjes liggen, en de zak zonnebloempitten zou open op een tafeltje liggen met de inhoud er half naast. Ook dacht ik aan zomer, voor mij smaakte sinaasappel-perziksap altijd naar zomer. Ik weet ook niet waarom.

Bij de vrouw voor mij in de rij (twee potjes Olvarit fruithap, een pak cracottes, een komkommer, een pot pastasaus, een pak volkorenpasta en een netje uien) had ik een beeld waarbij zij in de keuken de pastasaus had opgezet en ondertussen een jengelde peuter fruithap in zijn smoeltje probeerde te duwen, onder bemoedigende 'Daar komt het vliegtuig!'-geluiden die door haar gebrek aan enthousiasme niet helemaal uit de verf kwamen.

Wat zouden mensen dan van mij denken? Mijn bandopbrengst van vandaag was een pak crackers, een pakje smeerkaas, een bak aardappelsalade, een fles sinaasappelranja, een vegetarische bapao en een tube curry. Bij dit soort boodschappen van mezelf heb ik altijd de neiging om heel verontschuldigend tegen omstanders te zeggen: 'Normaal eet ik heel gezond, ik heb vandaag gewoon geen behoefte om te koken. Ik ben geen typische student, echt niet!'. Maar dat zou een beetje raar zijn.

En waarschijnlijk ben ik toch de enige die conclusies trekt aan de hand van de bandopbrengst van anderen.