One girl, one cup - Femmecup review

Waarschuwing: als je niet op zoek bent naar een stukje over ongesteldheid en menstruatieproducten, kun je nu beter even wegklikken. (Ik bedoel jou, Jesse. Klik weg. Niet bitchen.)

Ik overwoog het al een tijdje en nu heb ik het gedaan: overstappen van tampons naar een menstruatiecup. Omdat ik zoveel reacties kreeg van het type 'Laat weten hoe het is, ik ben benieuwd, vertel je er alles over?' van andere nieuwsgierige meisjes, ga ik er maar over bloggen. Say what's up to my cup!

Tag: 10 food confessions

Mensen die me goed kennen, weten dat eten en ik een interessante relatie hebben. Zo heb ik wel wat bijzondere gewoonten rondom het maken of wegkauwen van mijn eten. Toen ik bij mijn dagelijkse blogrondje hier en daar de "10 food confessions"-tag tegenkwam, vond ik het wel een leuk idee om die in te vullen. Benieuwd naar tien van mijn eetgewoontes?

Ochtendrituelen

Ik ben best een ochtendmens. Vroeg de deur uit gaan, daar heb ik niet zoveel moeite mee. Toen ik nog stage liep, verliet ik elke ochtend om 6.45 uur het huis om anderhalf uur in een trein te gaan zitten en dat vond ik niet erg. Op de middelbare school sloot ik de deur niet veel later achter me en ook dat was wel best. Als ik slaaptekort heb, is het ook niet de ochtend die me moeite kost, dan kak ik in de middag een beetje in. Ik ben goed met ochtenden, echt. Maar wie regelmatig een hele ochtend met me doorbrengt, die zou dat soms niet zeggen.

100 happy days: 31 - 40

Ik ben nog steeds lekker met 100 happy days bezig. Ook al heb ik vorige week een gastblog geschreven op de blog van Rosa waarin ik ontzettend klaag en zeur: dit positiviteitsproject werkt gewoon ook nog steeds. We zitten inmiddels al op dag 48 maar ik moet jullie dag 31 tot en met 40 nog door de strotjes duwen, dus daar gaan we dan maar weer!

100 happy days: 21 - 30

Liebe leute, het is weer tijd om jullie mijn geweldige leven door de strot te duwen. Vinden jullie dat leuk? Natuurlijk vinden jullie dat leuk.

 

 

100 happy days: 11-20

Ik schreef al eerder dat ik de 100happydaychallenge aan het doen ben. Hier kun je lezen hoe de eerste tien dagen waren. Inmiddels zijn we weer een eindje verder dus ik ga gewoon door met jullie al mijn blije gezelligheid door de strot duwen. Niet alles is de hele tijd regenbogen en zonneschijntjes, maar elke dag tenminste één moment lukt nu al twintig dagen! Dag 11 tot en met 20 zie je hieronder. Het collage is weer gemaakt met de app PhotoGrid.

100 happy days: 1-10

Projectjes en ik, we's like peas and carrots (raad de quote en win een paasei!). Dus toen ik van #100happydays hoorde, was ik blij. 100 dagen een foto maken van iets blijs, dat is lekker positief! En wat heb je aan een blog als je mensen er niet tot vervelens toe je zooi op door hun strot duwt? Juist. Geen reet.

 

Wat gebruik ik aan verzorgingsproducten?

Ik word altijd blij van dit soort lijstjes op andersmans blog. Het is interessant om te zien wat mensen allemaal gebruiken. Soms word ik er wel een beetje verdrietig van, dan zie ik meisjes die elke dag een shitload aan zooi op hun gezicht smeren. Meisje toch, je bent van jezelf al mooi, je hebt dat toch allemaal niet nodig? Ik ben niet tegen make-up, maar het moet iets zijn dat je draagt omdat je het wilt, niet omdat je jezelf te lelijk vindt als je het niet draagt.

Zelf gebruik ik dus maar weinig verzorgingsproducten, maar er zijn er wel een paar waar ik echt niet zonder kan wil (laten we even doen alsof ik geen slaaf ben van mijn eigen handcrème!). Hieronder bespreek ik ze met je.

Human Rights Tattoo Project

Ik sta positief tegenover tattoo's. Vanaf mijn zestiende heb ik verschillende ideeën gehad, waarvan sommige langer zijn blijven hangen en/of er nog steeds zijn, en andere na een tijdje toch weer opgegeven zijn. Maar tattoo's zijn duur en daarnaast wil ik meerdere jaren enthousiast zijn geweest over hetzelfde idee voor ik besluit het op mijn huid vast te laten leggen. Toen ik een kleine twee jaar geleden voor het eerst over het Human Rights Tattoo Project hoorde, gold die zelfopgelegde regel al. Dus ik hield de website in de gaten en wachtte.

De foto is afkomstig van Amnesty.nl

Recept: Hummus

Tijdens de Veganchallenge, afgelopen april, was één van mijn grootste ontdekkingen hummus. Ik heb het liefst hartige dingen op brood en vond het lastig dat ik mijn bakje kruidenkaas naar een ander universum moest verbannen. Maar daar was de reddende engel: hummus. Hummus is een spread voor op brood met als basis kikkererwten. Ook na mijn veganchallenge ben ik dit blijven eten (het blijft prima broodbeleg, zeker voor een flexanist!) en vandaag heb ik besloten dat ik het zelf maar eens moest gaan maken. Op internet zijn ongeveer zesduizend recepten voor hummus te vinden, allemaal deels hetzelfde en toch nét weer iets anders. Ik heb uiteindelijk een basisrecept gekozen en dat zelf een beetje aangepast.

Uit de oude doos: Mijn eerste Songfestival

In 2012 keek ik voor het eerst in mijn hele leven het Songfestival. Aangezien ik op dat moment nog webcolumns voor Expreszo schreef en dit onderwerp relevant was, heb ik er een column van gebreid. Voor de gelegenheid sla ik het stof er weer even af.

Ik moet een ernstige bekentenis doen: ik ben een slechte, slechte lesbienne. Twee argumenten: ik moet hard kotsen van bier (en dan bedoel ik bij één slokje, niet bij een delirium) en ik had nog nooit het Songfestival gezien. Met de nadruk op had. Dit jaar is het er namelijk, verrassend genoeg, van gekomen.

Veganchallenge: week 3

In april doe ik de veganchallenge. Omdat een actie niet compleet is zonder erover geblogd te hebben, zal ik mijn ervaringen voor jullie bijhouden. Hieronder een overzicht van de derde week.


Ik weet niet zo goed wat ik hier moet typen. Niet dat het niet goed gaat, want het gaat prima. Ik weet gewoon even niet wat ik daar leuk en onderhoudend over kan/moet schrijven. Misschien een stukje tussenevaluatie? Dat is nooit een slecht plan bij projecten, en tenslotte is dit een project.

Feestjesnijd

Afgelopen zaterdag had ik eigenlijk een feestje. Eigenlijk, moet ik zeggen, want door niet nader te noemen lichamelijke toestanden leek het me beter om niet te gaan. Dat vond ik enorm jammer, want ik had al zin in dat feestje sinds ik ervoor uitgenodigd was (anderhalve maand eerder). Dus had ik gedurende zaterdagavond en de hele zondag last van iets dat zich het best laat omschrijven als 'feestjesnijd'. k ben niet goed met feestjesnijd. Als er een leuk feestje is, wil ik daar het liefst meteen naartoe. Als ik van tevoren al weet dat ik niet kan gaan, leg ik het gemakkelijk naast me neer. Maar als ik had gepland om te gaan en dan vervolgens om allerlei redenen toch af moet haken, dan ben ik niet te genieten.

Toevallig las ik gisteren 'Giph' van Ronald Giphart (lezen, jongens, is goed voor je, literatuur!) en kwam daarbij de volgende, zeer toepasselijke passage tegen. 'Is het jou wel eens opgevallen dat als je ergens niet bij bent geweest, iedereen altijd om het hardst gaat zitten roepen dat het verschrikkelijk leuk was, terwijl als je ergens wél bij bent geweest, er meestal geen moer aan bleek? Ik ben niet paranoïde, maar volgens mij is het een complot. Volgens mij is het gewoon nooit ergens leuk. Volgens mij doet iedereen alsof het ergens wél leuk is geweest, omdat het leven anders helemáál geen zin meer heeft. Het is natuurlijk verschrikkelijk belangrijk om te kunnen zeggen dat het ergens leuk is geweest tegen iemand die er niet bij was, want als jij iets leuks hebt meegemaakt en een ander niet, dan komt het erop neer dat jij eigenlijk leuker bent dan die ander. En dat is wat ons op de been houdt: de drang leuker te zijn dan de ander.'

Het is maar goed dat dit boek uitgebracht is in 1993, toen er nog geen social media bestond. Anders had Giphart een extra passage aan zijn boek toe kunnen voegen: over de menselijke neiging om de enorme leukheid van het eigen leven op het hele internet te etaleren. Is wel de ultieme manier om te laten zien dat jij eigenlijk veel leuker bent dan de ander. Social media is de grote vijand van feestjes- en levensnijd. Laatst bijvoorbeeld ging ik voor het eerst in twee jaar niet naar Pann Tilburg. En het leek alsof er daar een complot was gesloten: laten we allemaal op facebook zetten hoe ontzettend leuk Pann Tilburg wel niet was! Want de volgende ochtend scrolde ik minstens tien tenenkrommende minuten lang door variaties op 'Pann Tilburg was leuk/top/zeker voor herhaling vatbaar/een superfeestje/helemaal geweldig'.

Maar het gaat niet alleen om feestjesnijd. Op sommige dagen lijken vooral Facebook en Instagram een competitie uitgeschreven te hebben: wie prijst zijn/haar leven het best aan? Foto's van "drankjes doen" met "dinnetjes" (of nog erger: "dinnies"), geposeerde shots van "terrasjes pakken" zodra de eerste zonnestraal zich laat zien, en dat alles vergezeld van hashtags. #genieten #goodlife #fijnleven #echtleuk #vriendinnetjes #cocktails #lekker is tegenwoordig een heel normaal onderschrift bij een foto.

Ik krijg hier a. zin van om tegen mijn pc te schreeuwen 'Hallo, zo leuk is je leven vast niet hoor!' en b. pruilend 'Mijn leven is ook leuk!' te murmelen en in foto's en statusupdates te gaan wedijveren met anderen. Maar dat mag ik van mezelf niet meer doen. Mijn leven is leuk zonder dat ik het op social media hoef uit te smeren.

Ik gebruik mijn twitter- en facebookaccount vooral om te laten zien hoe vreselijk grappig en spitsvondig ik zelf ben. Maar of dat nou veel beter is...

Verlopen tag maar hier dus alsnog

Pas heel recent ontdekte ik dat er soms daadwerkelijk gereageerd wordt op mijn blogposts. Zo vond ik dus twee weken na dato uit dat ik genomineerd ben voor de Liebster Award door Iris. Enorm leuk natuurlijk!

Wat is een Liebster Award? Ja, dat wist ik zelf ook niet. Maar blijkbaar is dat een soort tag die mensen je kunnen geven als je minder dan 200 volgers hebt. Aan dat criterium voldoe ik wel, ik heb er namelijk maar zes (op Bloglovin. Op mijn blog zelfs heb ik er geloof ik nul). Iemand anders kan dan denken 'Ah wat een zielig poppetje, laat ik haar een reden geven om te posten!' en je nomineren voor de Liebster Award. Dan moet je elf vragen beantwoorden die die persoon geformuleerd heeft, zelf elf nieuwe vragen bedenken en elf mensen taggen die die vragen moeten beantwoorden.

Snappen jullie het nog? Ik wel. Dus hier komen mijn antwoorden op de elf vragen van Iris.

1. Omschrijf jezelf in vier woorden
Impulsieve piekeraar, klein hartje.

2. Als je naar iedere plek op de wereld kon gaan, waar zou je dan nu heengaan en waarom?

Ik denk dat ik dan naar Parijs zou gaan. Daar ben ik al vaker geweest, dus misschien zou ik van deze mogelijkheid gebruik moeten maken om een nieuwe en opwindende plek te bezoeken. Maar Parijs is ALTIJD nieuw en opwindend, al kom je er voor de achtendertigste keer. Dus dat.

3. Wat doe je het liefst op een vrije dag?

Uitslapen, uitgebreid douchen met lekker doucheschuim, naar de stad voor een Toscaanse bagel bij de Bagels and Beans, naar de bibliotheek en een lekkere stapel boeken halen, evt in de supermarkt ijsthee en iets te snacken halen als ik dat niet in huis heb, en dan de rest van de dag lezend, Tumblrend en series kijkend doorbrengen. In mijn harembroek.

4. Waar ben je goed in?

Ik kan heel erg goed een probleem maken van helemaal niks. Ik kan ook relatief goed schrijven en zingen. 

5. Wat hoop je onder de kerstboom te vinden?

Materialistisch gezien zou het leuk geweest zijn een iPhone onder de kerstboom te vinden. Emotioneel gezien zou ik graag een beter zelfbeeld gekregen hebben van de kerstman. Maar dat zat er allebei niet in. Er moet wel wat over blijven om voor te werken natuurlijk.

6. Ben je iemand die draagt wat er in de mode is of kies je iets wat bij jou past?

Ik zou onder dreiging van moord of verminking nog niet kunnen zeggen wat er nu in de mode is. Ik trek gewoon aan waar ik me goed in voel en wat ik er leuk uit vind zien. Of dat dan mode is of niet, tja, geen idee.

7. Wat is je grootste wens?
Wereldvrede! Dat was mijn inner Miss. Mijn grootste wens op dit moment is denk ik lekkerder in mijn vel zitten. En mijn studie probleemloos doorlopen natuurlijk.

8. Wat is je favoriete boek?

HAHAHA wat een kutvraag. Dit is net 'Sophie's choice'. Ik vind de Groene Bloem-serie van Floortje Zwigtman erg goed, en 'De hemel begint bij je voeten' van ikkanevennietophaarnaamkomen, en 'De waterspuwer' van Andrew Davidson en 'Via Capello 23' van Christiaan Weijts en alle thrillers van Karen Slaughter en stiekem ook 'De duivel draagt Prada'. Alles.

9. Wat is je favoriete vakantiebestemming?

Iets waar ik de ene dag "cultuur kan snuiven" (ik haat de term maar hou van de activiteit) en de andere dag hersenloos aan zwembad/meer/zee kan gaan liggen bakken. Idealiter dus een historische stad met veel cultuur en straatjes waar ik kan verdwalen, die gelegen is aan een meer/rivier/zee. Of in het bezit van fijne zwembaden/badhuizen.

10. Waar ben je trots op?

Op mijn kuitspieren. En op enkele beslissingen en keuzes van het afgelopen jaar.

11. Wat is je favoriete quote?

'I'm the hero of this story. I don't need to be saved.' - Regina Spektor.

Dan nu mijn eigen elf vragen.

1. Heb/had je een bijnaam? Wat vind je hiervan?

2. Wie of wat stond er op de laatste foto die je maakte?

3. Heb je twitter? Waarom wel/niet?

4. Welk liedje geeft voor jou 2013 het beste weer? Waarom?

5. Wat is je lievelingskleur?

6. Wat is je lievelingseten?

7. Als je moest kiezen tussen nooit meer plassen of nooit meer poepen, wat zou je dan kiezen? (het heeft allebei geen lichamelijke gevolgen, het is niet dat je darmen/blaas ontploffen als je het andere kiest)

8. Waar ben je bang voor?

9. Heb je een geluksgetal? Zo ja, wat is het?

10. Wat is je ideale date?

11. Hou je van drop? 

Ik tag wat van mijn bloglovin-volgers plus nog wat anderen en kom daarmee niet aan elf. Jammer dan. Ik ken te weinig bloggers.

x Marjolein

x Sandra

x Anouk

x Rosa

x Lenneke 

I watch the birds fly south across the autumn sky

And one by one they disappear..