Uit de kast

Ik kan het niet langer meer ontkennen: ik moet jullie iets vertellen. Er is iets dat mij anders maakt dan hoe veel van mijn leeftijdgenoten lijken te zijn. Het is niet makkelijk geweest, en lange tijd heb ik gedacht dat ik abnormaal was. Is er iets mis met mij? Waarom hou ik niet van waar zoveel anderen wél dol op lijken te zijn? Waarom kan ik niet gewoon normaal en zoals iedereen zijn? Ik heb hier echt lang mee gezeten. Maar nu heb ik besloten om er maar gewoon openlijk voor uit te komen. Ik wil het niet langer verstoppen.

Ik ben Marloes en ik heb een hekel aan uitgaan.

One girl, one cup - Femmecup review

Waarschuwing: als je niet op zoek bent naar een stukje over ongesteldheid en menstruatieproducten, kun je nu beter even wegklikken. (Ik bedoel jou, Jesse. Klik weg. Niet bitchen.)

Ik overwoog het al een tijdje en nu heb ik het gedaan: overstappen van tampons naar een menstruatiecup. Omdat ik zoveel reacties kreeg van het type 'Laat weten hoe het is, ik ben benieuwd, vertel je er alles over?' van andere nieuwsgierige meisjes, ga ik er maar over bloggen. Say what's up to my cup!

Een verse blik

Op school moesten we een presentatie houden, een zogenaamde "studtalk", geïnspireerd op de welbekende Tedtalks. De presentatie die ik gaf, werd door omstandigheden maar door negen mensen bijgewoond. Maar door de weken heen had ik het onderwerp aan verschillende studiegenoten en vrienden verteld, en het riep bij iedereen nogal wat vragen op. Daarom heb ik besloten om de uitgeschreven tekst op mijn weblog te zetten.

Ter inspiratie voor deze studtalk heb ik wat Tedtalks bekeken, en er viel mij iets op. In zo'n 80% van de Tedtalks gebeurt één van de volgende dingen: iemand is ergens expert over en vertelt daarover, iemand stelt zich heel kwetsbaar op of iemand bekijkt iets van een andere kant. Ik ben iemand die van veel dingen een beetje weet in plaats van van één ding heel veel, dus een expertpresentatie zit er niet in. Als ik zin heb om me heel kwetsbaar op te stellen, geef ik me wel op voor 'Over de streep' of bezoek ik een psycholoog. Maar iets van een andere kant bekijken, dat zag ik wel zitten. En ik wist ook wel wat dat dan moest zijn.

Maandverbandmadness: een tirade

Lieve producent van Always,

Wat fijn dat u de tijd neemt om mijn brief te lezen. Sorry als ik uw dag hiermee verpest, maar dit is een brief met een klacht, of liever een suggestie, een brief met een missie zo u wilt. Ik heb namelijk een probleem. En u kunt dit oplossen. Stop dus vooral niet met lezen.

Ik ben op het moment van schrijven bijna tweeëntwintig jaar, en aangezien ik al elf jaar gemiddeld zeven dagen per maand menstrueer, heb ik tot nu toe 132 weken van mijn leven bloedend doorgebracht. Bloedend, zonder dat ik daarbij de hele tijd in bed moest blijven of bang hoefde te zijn dat de boel langs mijn benen sijpelde. Dat komt mede door uw product! Wees trots! Always was het eerste dat ik gebruikte, en ook nadat ik overstapte op tampons, bleef het een terugkerende factor in mijn menstruatietijd. Tot nu toe.

A thing of beauty...

Sinds kort zit ik een beetje met mezelf in mijn maag. Ik heb het gevoel dat ik iets gemist heb. Een essentiële stap in mijn ontwikkeling van meisje tot vrouw, iets dat iedereen op eigen houtje is gaan ontdekken, behalve ik: make-up.

Ik draag eigenlijk nooit écht make-up. Een paar maanden terug gooide ik mijn enige mascararoller weg, want uitgedroogd. Zoals dat gaat met dingen die je weggooit, begon ik hem te missen, dus schafte ik een nieuwe aan en sindsdien doe ik af en toe een laagje op mijn wimpers. Dit wordt dan ook door iedereen opgemerkt en benoemd ('Draag jij nou MASCARA?') en ik vergeet dat ik het op heb, zodat ik als een soort panda onder de douche vandaan loop zonder dit door te hebben. Ik stift wel bijna dagelijks mijn lippen sinds dit schooljaar, omdat ik mezelf leuker vind met gekleurde lippen dan zonder. Maar daar blijft het ook wel een beetje bij. Ik heb een oogpotlood, dat vooral gebruikt wordt door mijn vriendin, en er liggen ergens een paar doosjes oogschaduw. C'est ça.

En toen ontdekte ik de beautyblogs.

Een brief aan RTL Late Night

Lieve RTLLN,

 

We kennen elkaar nog niet zo goed, want ik heb nooit echt goed naar jullie gekeken. Beetje not done om toe te geven als journalist in spe. We zouden alle actualiteitenprogramma's moeten kijken, vooral als ze (relatief) nieuw en (tot nu toe) behoorlijk succesvol zijn. Maar het is er gewoon nooit van gekomen. Je m'excuse.

 

Gisteravond kwam ik laat thuis van toneelles en was mijn vriendin in mijn kamer. Ze had jullie programma aan staan en zat met een half oog te kijken, het volume laag. Ik pakte mijn tas in voor de volgende dag, legde mijn kleren klaar, deed alle dingen die ik 's avonds doe en maakte me daarna klaar om naar bed te gaan. Toen ik in bed lag te lezen, stond het programma nog steeds aan. Mijn vriendin, die de draad even kwijt was omdat ze met mij praatte, probeerde hem weer op te pakken. 'Ik weet niet zo goed waar ze het nu over hebben. Volgens mij iets met zelfmoord?' Ik herinnerde me een artikel dat ik die dag gelezen had. 'Dat zal dan wel dat Vlaamse onderzoek zijn waar uitgekomen is dat een kwart van de jongeren zichzelf weleens beschadigd heeft.'

 

Nippleslip

Ik loop nogal veel stage op dit moment, en om te voorkomen dat ik drie keer per week om tien uur 's avonds nog zit te bloggen, schrijf ik veel vooruit. Maar soms gebeurt er iets waardoor er een stukje tussendoor "moet". Vandaag is het zover. Jongens, meisjes, we gaan het over borsten hebben.

Human Rights Tattoo Project

Ik sta positief tegenover tattoo's. Vanaf mijn zestiende heb ik verschillende ideeën gehad, waarvan sommige langer zijn blijven hangen en/of er nog steeds zijn, en andere na een tijdje toch weer opgegeven zijn. Maar tattoo's zijn duur en daarnaast wil ik meerdere jaren enthousiast zijn geweest over hetzelfde idee voor ik besluit het op mijn huid vast te laten leggen. Toen ik een kleine twee jaar geleden voor het eerst over het Human Rights Tattoo Project hoorde, gold die zelfopgelegde regel al. Dus ik hield de website in de gaten en wachtte.

De foto is afkomstig van Amnesty.nl

Waarom ik het feminisme nodig heb

Iedereen die me ook maar een klein beetje kent, weet dat ik feminist ben. Al heel lang. Regelmatig (en de laatste tijd heel veel vaker dan normaal) krijg ik de vraag waarom ik dat ben. We zijn toch allang klaar? Vrouwen mogen stemmen, een abortus ondergaan, fietsen, hoge functies bekleden, zelf beslissen met wie ze trouwen en in hun eentje reizen. Mannen en vrouwen zijn toch helemaal gelijk in onze huidige maatschappij? Wat mij betreft is dit niet waar. Er zijn nog tienduizend kleine verschillen in benadering en visie, die aangeven dat mannen en vrouwen nog lang niet gelijk zijn. Dus dat is het antwoord dat ik altijd geef. Maar daar gaat dit stuk niet over. Dit stuk gaat een keer over mijn persoonlijke motivatie. Waarom vind ik dat het feminisme nog steeds nodig is?

Maat 44 is geen misdrijf!

Er gaan al een tijdje geluiden op dat het schoonheidsideaal in de modellenwereld weg moet. Het ideaal van dundunnerdunst, de meisjes die te horen krijgen "dat ze meer opdrachten zouden krijgen als ze een paar kilo af zouden vallen", de uitgemergelde modellen op de catwalk die de twee dagen daarvoor slechts een appel, een halve cracker en een flesje Spa op hebben. Ik vind dit een gezonde ontwikkeling en ik hoop dat hier stappen in gezet gaan worden. Maar is het dan niet een idee om ook een dergelijke ontwikkeling door te gaan voeren in de gewonemensenwereld? En dan mogen ze wat mij betreft beginnen in de kledingzakenwereld. Want daar valt een hoop te verbeteren.

Plaatje via het Pinterestboard "Beauty comes in all shapes and colors"