One girl, one cup - Femmecup review

Waarschuwing: als je niet op zoek bent naar een stukje over ongesteldheid en menstruatieproducten, kun je nu beter even wegklikken. (Ik bedoel jou, Jesse. Klik weg. Niet bitchen.)

Ik overwoog het al een tijdje en nu heb ik het gedaan: overstappen van tampons naar een menstruatiecup. Omdat ik zoveel reacties kreeg van het type 'Laat weten hoe het is, ik ben benieuwd, vertel je er alles over?' van andere nieuwsgierige meisjes, ga ik er maar over bloggen. Say what's up to my cup!

Een verse blik

Op school moesten we een presentatie houden, een zogenaamde "studtalk", geïnspireerd op de welbekende Tedtalks. De presentatie die ik gaf, werd door omstandigheden maar door negen mensen bijgewoond. Maar door de weken heen had ik het onderwerp aan verschillende studiegenoten en vrienden verteld, en het riep bij iedereen nogal wat vragen op. Daarom heb ik besloten om de uitgeschreven tekst op mijn weblog te zetten.

Ter inspiratie voor deze studtalk heb ik wat Tedtalks bekeken, en er viel mij iets op. In zo'n 80% van de Tedtalks gebeurt één van de volgende dingen: iemand is ergens expert over en vertelt daarover, iemand stelt zich heel kwetsbaar op of iemand bekijkt iets van een andere kant. Ik ben iemand die van veel dingen een beetje weet in plaats van van één ding heel veel, dus een expertpresentatie zit er niet in. Als ik zin heb om me heel kwetsbaar op te stellen, geef ik me wel op voor 'Over de streep' of bezoek ik een psycholoog. Maar iets van een andere kant bekijken, dat zag ik wel zitten. En ik wist ook wel wat dat dan moest zijn.

Ochtendrituelen

Ik ben best een ochtendmens. Vroeg de deur uit gaan, daar heb ik niet zoveel moeite mee. Toen ik nog stage liep, verliet ik elke ochtend om 6.45 uur het huis om anderhalf uur in een trein te gaan zitten en dat vond ik niet erg. Op de middelbare school sloot ik de deur niet veel later achter me en ook dat was wel best. Als ik slaaptekort heb, is het ook niet de ochtend die me moeite kost, dan kak ik in de middag een beetje in. Ik ben goed met ochtenden, echt. Maar wie regelmatig een hele ochtend met me doorbrengt, die zou dat soms niet zeggen.

Tirade van de shampoofles

Lieve doucheproductfabrikanten,

Wij moeten eens even ernstig met elkaar praten.

Er wonen zeven mensen in mijn huis. Vijf meiden, twee jongens. Wij delen één douche. Dat gaat meestal prima. Omdat het teveel moeite is om onze zooi heen en weer te slepen, staat er een verzameling flessen op het richeltje boven de douche. Nou wil ik me weleens vervelen onder de douche, dus laatst ging ik die verzameling onderzoeken en analyseren.

"Ranzige porno"

Een paar weken terug zag ik een nieuwsartikeltje over studentenprostitutie naar aanleiding van een tweedelige 3Onderzoekt docu. Het klonk als iets wat ik wel interessant zou kunnen vinden, dus sloeg ik het op in mijn lijstje van dingen die ik nog moest kijken. Deze week had ik eindelijk weer een keertje tijd, dus zette ik het maar eens aan. Een stukje inleiding: het programma heet "3Onderzoekt: hoe jonge studentes hun studiebeurs aanvullen met betaalde seks" en duurt twee afleveringen. Het programma speelt zich in twee helften af. Je hebt Anne-Mar, die zich verdiept in de highclass studentenescort. En je hebt Johan, die in de wereld van de "normale" studentenprostitutie duikt. En dan natuurlijk de voiceover die alles een beetje aan elkaar babbelt. Dit had echt goed kunnen worden. Maar helaas.

Spitseksisme

Als ik met het openbaar vervoer reis, zit er meestal een boek in mijn tas. Soms vergeet ik dat of heb ik daar geen zin in. Op die momenten ben ik blij met de overal rondslingerende Metro en Spits. De gratis krantjes worden al in het OV aangeboden zolang ik ermee reis. Op mijn opleiding wordt er een beetje op neergekeken, en dat kan ik best volgen, want het zijn allebei geen kranten waar je je nou enorm intelligent bij voelt. Gelukkig is dat volgens mij ook niet het doel van Metro en Spits. Die zijn er, zoals het op mij overkomt, vooral om een snel (en daardoor soms nogal ongenuanceerd) actualiteitsoverzicht neer te zetten. Hapklare brokjes nieuws, overgoten met een sausjes van columns, entertainmentnieuws en puzzels. Niks mis mee.

Zap weg van de Spelen

Ik ben geen sportfan. Zelf sporten doe ik omdat ik weet dat het gezond voor mijn lijf is (en vooruit, stiekem vind ik de adrenalinekick achteraf ook best wel lekker). Maar je zult mij niet betrappen op het lezen van de sportkatern van de krant, het kijken van Eurosport of allerhande wedstrijden op de televisie en het voeren van gepassioneerde gesprekken “over die 2-1 van zaterdag, was een spannende wedstrijd hè?”. Er is één uitzondering: de Winterspelen. Ik weet niet of het de veelal mooiere setting is (die idyllische sneeuwlandschappen!), de wat mij betreft leukere sporten of het feit dat ik een reden zoek om op koude winterdagen urenlang naar de tv te staren, maar ik vind de Winterspelen leuk. Ik houd bij wanneer mijn lievelingssporten (te weten: kunstschaatsen, slalommen en schansspringen) komen en ik kijk braaf.

Dit jaar doe ik dat echter niet. Mijn televisie blijft uit en mocht ik toevallig langs de Winterspelen klikken, dan zap ik meteen weer verder. Ik zal de zeges bekijken op het journaal, omdat ik daar nu eenmaal niet onderuit kan, maar verder kijk ik niet. Het is mijn versie van stil protest. Dit is het enige wat ik kan doen, en ik zal het dan ook vol overgave doen. Ik boycot de Olympische Winterspelen.

Feestjesnijd

Afgelopen zaterdag had ik eigenlijk een feestje. Eigenlijk, moet ik zeggen, want door niet nader te noemen lichamelijke toestanden leek het me beter om niet te gaan. Dat vond ik enorm jammer, want ik had al zin in dat feestje sinds ik ervoor uitgenodigd was (anderhalve maand eerder). Dus had ik gedurende zaterdagavond en de hele zondag last van iets dat zich het best laat omschrijven als 'feestjesnijd'. k ben niet goed met feestjesnijd. Als er een leuk feestje is, wil ik daar het liefst meteen naartoe. Als ik van tevoren al weet dat ik niet kan gaan, leg ik het gemakkelijk naast me neer. Maar als ik had gepland om te gaan en dan vervolgens om allerlei redenen toch af moet haken, dan ben ik niet te genieten.

Toevallig las ik gisteren 'Giph' van Ronald Giphart (lezen, jongens, is goed voor je, literatuur!) en kwam daarbij de volgende, zeer toepasselijke passage tegen. 'Is het jou wel eens opgevallen dat als je ergens niet bij bent geweest, iedereen altijd om het hardst gaat zitten roepen dat het verschrikkelijk leuk was, terwijl als je ergens wél bij bent geweest, er meestal geen moer aan bleek? Ik ben niet paranoïde, maar volgens mij is het een complot. Volgens mij is het gewoon nooit ergens leuk. Volgens mij doet iedereen alsof het ergens wél leuk is geweest, omdat het leven anders helemáál geen zin meer heeft. Het is natuurlijk verschrikkelijk belangrijk om te kunnen zeggen dat het ergens leuk is geweest tegen iemand die er niet bij was, want als jij iets leuks hebt meegemaakt en een ander niet, dan komt het erop neer dat jij eigenlijk leuker bent dan die ander. En dat is wat ons op de been houdt: de drang leuker te zijn dan de ander.'

Het is maar goed dat dit boek uitgebracht is in 1993, toen er nog geen social media bestond. Anders had Giphart een extra passage aan zijn boek toe kunnen voegen: over de menselijke neiging om de enorme leukheid van het eigen leven op het hele internet te etaleren. Is wel de ultieme manier om te laten zien dat jij eigenlijk veel leuker bent dan de ander. Social media is de grote vijand van feestjes- en levensnijd. Laatst bijvoorbeeld ging ik voor het eerst in twee jaar niet naar Pann Tilburg. En het leek alsof er daar een complot was gesloten: laten we allemaal op facebook zetten hoe ontzettend leuk Pann Tilburg wel niet was! Want de volgende ochtend scrolde ik minstens tien tenenkrommende minuten lang door variaties op 'Pann Tilburg was leuk/top/zeker voor herhaling vatbaar/een superfeestje/helemaal geweldig'.

Maar het gaat niet alleen om feestjesnijd. Op sommige dagen lijken vooral Facebook en Instagram een competitie uitgeschreven te hebben: wie prijst zijn/haar leven het best aan? Foto's van "drankjes doen" met "dinnetjes" (of nog erger: "dinnies"), geposeerde shots van "terrasjes pakken" zodra de eerste zonnestraal zich laat zien, en dat alles vergezeld van hashtags. #genieten #goodlife #fijnleven #echtleuk #vriendinnetjes #cocktails #lekker is tegenwoordig een heel normaal onderschrift bij een foto.

Ik krijg hier a. zin van om tegen mijn pc te schreeuwen 'Hallo, zo leuk is je leven vast niet hoor!' en b. pruilend 'Mijn leven is ook leuk!' te murmelen en in foto's en statusupdates te gaan wedijveren met anderen. Maar dat mag ik van mezelf niet meer doen. Mijn leven is leuk zonder dat ik het op social media hoef uit te smeren.

Ik gebruik mijn twitter- en facebookaccount vooral om te laten zien hoe vreselijk grappig en spitsvondig ik zelf ben. Maar of dat nou veel beter is...

In de rij

Ik stond vanmiddag in de rij bij de Albert Heijn om mijn boodschappen af te rekenen. Toen ik een beurtbalkje (zo'n loopbandterritorium afbakenend stuk plastic, dat heeft dus blijkbaar een beschaafde naam) had neergelegd, begon de man achter mij onmiddellijk zijn mandje leeg te laden. De opbrengst: een pak sinaasappel-perziksap, een sixpack Grolsch, een zak zonnebloempitten en zestien (!!) blikjes kattenvoer.

Als ik in de rij bij de supermarkt sta, vind ik het leuk om naar andersmans boodschappen te kijken en op die manier tot een (onterechte) beeldvorming van die persoon te komen. Bij deze betreffende man had ik een beeld van een rommelige en wat rokerige kamer, een oude fauteuil met een stapel boeken en een volle asbak en een kat die zich door de kamer beweegt op die soepele manier die katten nu eenmaal hebben. Naast de stoel zouden een of twee gedeukte en lege bierblikjes liggen, en de zak zonnebloempitten zou open op een tafeltje liggen met de inhoud er half naast. Ook dacht ik aan zomer, voor mij smaakte sinaasappel-perziksap altijd naar zomer. Ik weet ook niet waarom.

Bij de vrouw voor mij in de rij (twee potjes Olvarit fruithap, een pak cracottes, een komkommer, een pot pastasaus, een pak volkorenpasta en een netje uien) had ik een beeld waarbij zij in de keuken de pastasaus had opgezet en ondertussen een jengelde peuter fruithap in zijn smoeltje probeerde te duwen, onder bemoedigende 'Daar komt het vliegtuig!'-geluiden die door haar gebrek aan enthousiasme niet helemaal uit de verf kwamen.

Wat zouden mensen dan van mij denken? Mijn bandopbrengst van vandaag was een pak crackers, een pakje smeerkaas, een bak aardappelsalade, een fles sinaasappelranja, een vegetarische bapao en een tube curry. Bij dit soort boodschappen van mezelf heb ik altijd de neiging om heel verontschuldigend tegen omstanders te zeggen: 'Normaal eet ik heel gezond, ik heb vandaag gewoon geen behoefte om te koken. Ik ben geen typische student, echt niet!'. Maar dat zou een beetje raar zijn.

En waarschijnlijk ben ik toch de enige die conclusies trekt aan de hand van de bandopbrengst van anderen.