Uit de kast

Ik kan het niet langer meer ontkennen: ik moet jullie iets vertellen. Er is iets dat mij anders maakt dan hoe veel van mijn leeftijdgenoten lijken te zijn. Het is niet makkelijk geweest, en lange tijd heb ik gedacht dat ik abnormaal was. Is er iets mis met mij? Waarom hou ik niet van waar zoveel anderen wél dol op lijken te zijn? Waarom kan ik niet gewoon normaal en zoals iedereen zijn? Ik heb hier echt lang mee gezeten. Maar nu heb ik besloten om er maar gewoon openlijk voor uit te komen. Ik wil het niet langer verstoppen.

Ik ben Marloes en ik heb een hekel aan uitgaan.

Een verse blik

Op school moesten we een presentatie houden, een zogenaamde "studtalk", geïnspireerd op de welbekende Tedtalks. De presentatie die ik gaf, werd door omstandigheden maar door negen mensen bijgewoond. Maar door de weken heen had ik het onderwerp aan verschillende studiegenoten en vrienden verteld, en het riep bij iedereen nogal wat vragen op. Daarom heb ik besloten om de uitgeschreven tekst op mijn weblog te zetten.

Ter inspiratie voor deze studtalk heb ik wat Tedtalks bekeken, en er viel mij iets op. In zo'n 80% van de Tedtalks gebeurt één van de volgende dingen: iemand is ergens expert over en vertelt daarover, iemand stelt zich heel kwetsbaar op of iemand bekijkt iets van een andere kant. Ik ben iemand die van veel dingen een beetje weet in plaats van van één ding heel veel, dus een expertpresentatie zit er niet in. Als ik zin heb om me heel kwetsbaar op te stellen, geef ik me wel op voor 'Over de streep' of bezoek ik een psycholoog. Maar iets van een andere kant bekijken, dat zag ik wel zitten. En ik wist ook wel wat dat dan moest zijn.

Puristenpraat

Het was maandagochtend, ik had voor het eerst in tijden een dijk van een ochtendhumeur en wilde alleen maar iemand vermoorden en/of met rust gelaten worden. Mijn trein was ook nog eens laat en bleef toen bijna tien minuten te lang staan. Maar ik had een eenpersoonsplek bemachtigd, dus erg veel kon er niet meer verkeerd gaan. Dacht ik. In de tweezits voor me zaten twee meisjes uitgebreid de muzieksmaak van een derde af te fakkelen. Too bad: ik had buiten De Puristen gerekend.

 

Waarom ik het feminisme nodig heb

Iedereen die me ook maar een klein beetje kent, weet dat ik feminist ben. Al heel lang. Regelmatig (en de laatste tijd heel veel vaker dan normaal) krijg ik de vraag waarom ik dat ben. We zijn toch allang klaar? Vrouwen mogen stemmen, een abortus ondergaan, fietsen, hoge functies bekleden, zelf beslissen met wie ze trouwen en in hun eentje reizen. Mannen en vrouwen zijn toch helemaal gelijk in onze huidige maatschappij? Wat mij betreft is dit niet waar. Er zijn nog tienduizend kleine verschillen in benadering en visie, die aangeven dat mannen en vrouwen nog lang niet gelijk zijn. Dus dat is het antwoord dat ik altijd geef. Maar daar gaat dit stuk niet over. Dit stuk gaat een keer over mijn persoonlijke motivatie. Waarom vind ik dat het feminisme nog steeds nodig is?

Maat 44 is geen misdrijf!

Er gaan al een tijdje geluiden op dat het schoonheidsideaal in de modellenwereld weg moet. Het ideaal van dundunnerdunst, de meisjes die te horen krijgen "dat ze meer opdrachten zouden krijgen als ze een paar kilo af zouden vallen", de uitgemergelde modellen op de catwalk die de twee dagen daarvoor slechts een appel, een halve cracker en een flesje Spa op hebben. Ik vind dit een gezonde ontwikkeling en ik hoop dat hier stappen in gezet gaan worden. Maar is het dan niet een idee om ook een dergelijke ontwikkeling door te gaan voeren in de gewonemensenwereld? En dan mogen ze wat mij betreft beginnen in de kledingzakenwereld. Want daar valt een hoop te verbeteren.

Plaatje via het Pinterestboard "Beauty comes in all shapes and colors"

Zap weg van de Spelen

Ik ben geen sportfan. Zelf sporten doe ik omdat ik weet dat het gezond voor mijn lijf is (en vooruit, stiekem vind ik de adrenalinekick achteraf ook best wel lekker). Maar je zult mij niet betrappen op het lezen van de sportkatern van de krant, het kijken van Eurosport of allerhande wedstrijden op de televisie en het voeren van gepassioneerde gesprekken “over die 2-1 van zaterdag, was een spannende wedstrijd hè?”. Er is één uitzondering: de Winterspelen. Ik weet niet of het de veelal mooiere setting is (die idyllische sneeuwlandschappen!), de wat mij betreft leukere sporten of het feit dat ik een reden zoek om op koude winterdagen urenlang naar de tv te staren, maar ik vind de Winterspelen leuk. Ik houd bij wanneer mijn lievelingssporten (te weten: kunstschaatsen, slalommen en schansspringen) komen en ik kijk braaf.

Dit jaar doe ik dat echter niet. Mijn televisie blijft uit en mocht ik toevallig langs de Winterspelen klikken, dan zap ik meteen weer verder. Ik zal de zeges bekijken op het journaal, omdat ik daar nu eenmaal niet onderuit kan, maar verder kijk ik niet. Het is mijn versie van stil protest. Dit is het enige wat ik kan doen, en ik zal het dan ook vol overgave doen. Ik boycot de Olympische Winterspelen.

Feestjesnijd

Afgelopen zaterdag had ik eigenlijk een feestje. Eigenlijk, moet ik zeggen, want door niet nader te noemen lichamelijke toestanden leek het me beter om niet te gaan. Dat vond ik enorm jammer, want ik had al zin in dat feestje sinds ik ervoor uitgenodigd was (anderhalve maand eerder). Dus had ik gedurende zaterdagavond en de hele zondag last van iets dat zich het best laat omschrijven als 'feestjesnijd'. k ben niet goed met feestjesnijd. Als er een leuk feestje is, wil ik daar het liefst meteen naartoe. Als ik van tevoren al weet dat ik niet kan gaan, leg ik het gemakkelijk naast me neer. Maar als ik had gepland om te gaan en dan vervolgens om allerlei redenen toch af moet haken, dan ben ik niet te genieten.

Toevallig las ik gisteren 'Giph' van Ronald Giphart (lezen, jongens, is goed voor je, literatuur!) en kwam daarbij de volgende, zeer toepasselijke passage tegen. 'Is het jou wel eens opgevallen dat als je ergens niet bij bent geweest, iedereen altijd om het hardst gaat zitten roepen dat het verschrikkelijk leuk was, terwijl als je ergens wél bij bent geweest, er meestal geen moer aan bleek? Ik ben niet paranoïde, maar volgens mij is het een complot. Volgens mij is het gewoon nooit ergens leuk. Volgens mij doet iedereen alsof het ergens wél leuk is geweest, omdat het leven anders helemáál geen zin meer heeft. Het is natuurlijk verschrikkelijk belangrijk om te kunnen zeggen dat het ergens leuk is geweest tegen iemand die er niet bij was, want als jij iets leuks hebt meegemaakt en een ander niet, dan komt het erop neer dat jij eigenlijk leuker bent dan die ander. En dat is wat ons op de been houdt: de drang leuker te zijn dan de ander.'

Het is maar goed dat dit boek uitgebracht is in 1993, toen er nog geen social media bestond. Anders had Giphart een extra passage aan zijn boek toe kunnen voegen: over de menselijke neiging om de enorme leukheid van het eigen leven op het hele internet te etaleren. Is wel de ultieme manier om te laten zien dat jij eigenlijk veel leuker bent dan de ander. Social media is de grote vijand van feestjes- en levensnijd. Laatst bijvoorbeeld ging ik voor het eerst in twee jaar niet naar Pann Tilburg. En het leek alsof er daar een complot was gesloten: laten we allemaal op facebook zetten hoe ontzettend leuk Pann Tilburg wel niet was! Want de volgende ochtend scrolde ik minstens tien tenenkrommende minuten lang door variaties op 'Pann Tilburg was leuk/top/zeker voor herhaling vatbaar/een superfeestje/helemaal geweldig'.

Maar het gaat niet alleen om feestjesnijd. Op sommige dagen lijken vooral Facebook en Instagram een competitie uitgeschreven te hebben: wie prijst zijn/haar leven het best aan? Foto's van "drankjes doen" met "dinnetjes" (of nog erger: "dinnies"), geposeerde shots van "terrasjes pakken" zodra de eerste zonnestraal zich laat zien, en dat alles vergezeld van hashtags. #genieten #goodlife #fijnleven #echtleuk #vriendinnetjes #cocktails #lekker is tegenwoordig een heel normaal onderschrift bij een foto.

Ik krijg hier a. zin van om tegen mijn pc te schreeuwen 'Hallo, zo leuk is je leven vast niet hoor!' en b. pruilend 'Mijn leven is ook leuk!' te murmelen en in foto's en statusupdates te gaan wedijveren met anderen. Maar dat mag ik van mezelf niet meer doen. Mijn leven is leuk zonder dat ik het op social media hoef uit te smeren.

Ik gebruik mijn twitter- en facebookaccount vooral om te laten zien hoe vreselijk grappig en spitsvondig ik zelf ben. Maar of dat nou veel beter is...

Beste meneer Hekkens

Ik heb uw brief in de Volkskrant met beleefde interesse gelezen. Daarna ben ik doorgegaan met de orde van mijn dag, maar dat was niet zo makkelijk als het leek. Uw brief raakt mij, en niet op een goede manier. Vandaar deze open brief.

U schrijft dat een huwelijk tussen homoseksuelen de gewoonste zaak van de wereld lijkt, maar dat het nog jong is en zich in de praktijk moet bewijzen. Dat betekent volgens u dat nog moet blijken of relaties binnen een homohuwelijk even duurzaam blijken te zijn als de relaties binnen een conventioneel huwelijk. Ik ben erg geinteresseerd in uw definitie van duurzaam. Een op de drie huwelijken eindigt nog altijd in scheiding. De precieze verhoudingen zijn uiteraard niet bekend bij mij, maar het lijkt me sterk dat dat alleen maar homohuwelijken zijn. Mijn eigen ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik zes jaar oud was (en niet omdat ze homoseksueel bleken te zijn). Een korte inventarisatie heeft opgeleverd dat binnen mijn vriendenkring een groot deel gescheiden ouders heeft. Erg duurzaam zou ik dat niet willen noemen.

Het pijnlijkste is nog wel dat uw hele brief gebouwd is op een onderscheid tussen het homohuwelijk en het heterohuwelijk (oh nee, bij hetero’s heet dat gewoon “huwelijk”). Daar gaan we dan met onze emancipatie. Homo’s zijn gelijk aan hetero’s, zegt iedereen, en ze moeten ophouden met zichzelf apart neerzetten. Want blijkbaar doen ze dat zelf. Maar bij dit soort gevallen worden al die mooie woorden vergeten. Het is hier niet een politiek figuur die overspel heeft gepleegd. Het is een politieke homo die zijn homoseksuele BN’er-echtgenoot heeft bedrogen. Blijkbaar is dat toch een enorm verschil.

Eigenlijk dekt uw kop de lading van waar het scheef zit. Onno Hoes bewijst het homohuwelijk geen goede dienst? Hak dat ‘homo’ er maar af. Onno Hoes bewijst het huwelijk geen goede dienst. De zoveelste publieke persoon die zijn partner bedondert met een ander. De zoveelste breed in de media uitgemeten drama’s tussen twee publieke figuren. De afgelopen jaren zijn er tientallen huwelijken gesneuveld op overspel. Als het ging om bekende mensen, werden ook deze problemen breed uitgemeten in de media. Maar daar zie je dan weer geen brieven over.

Het enige huwelijk dat Onno Hoes geen dienst bewijst door vreemd te gaan, is zijn eigen huwelijk. En dat is zijn eigen verantwoordelijkheid en zijn eigen probleem. Net zoals bij alle anderen die in de loop der eeuwen hun wederhelft belazerd hebben. Of ze nu hetero, homo, bi, burgemeester, BN’er, vuilnisman of journalist zijn.

Met vriendelijke groet,

Marloes Leezer

(de brief van meneer Hekkens is hier te lezen)

In de rij

Ik stond vanmiddag in de rij bij de Albert Heijn om mijn boodschappen af te rekenen. Toen ik een beurtbalkje (zo'n loopbandterritorium afbakenend stuk plastic, dat heeft dus blijkbaar een beschaafde naam) had neergelegd, begon de man achter mij onmiddellijk zijn mandje leeg te laden. De opbrengst: een pak sinaasappel-perziksap, een sixpack Grolsch, een zak zonnebloempitten en zestien (!!) blikjes kattenvoer.

Als ik in de rij bij de supermarkt sta, vind ik het leuk om naar andersmans boodschappen te kijken en op die manier tot een (onterechte) beeldvorming van die persoon te komen. Bij deze betreffende man had ik een beeld van een rommelige en wat rokerige kamer, een oude fauteuil met een stapel boeken en een volle asbak en een kat die zich door de kamer beweegt op die soepele manier die katten nu eenmaal hebben. Naast de stoel zouden een of twee gedeukte en lege bierblikjes liggen, en de zak zonnebloempitten zou open op een tafeltje liggen met de inhoud er half naast. Ook dacht ik aan zomer, voor mij smaakte sinaasappel-perziksap altijd naar zomer. Ik weet ook niet waarom.

Bij de vrouw voor mij in de rij (twee potjes Olvarit fruithap, een pak cracottes, een komkommer, een pot pastasaus, een pak volkorenpasta en een netje uien) had ik een beeld waarbij zij in de keuken de pastasaus had opgezet en ondertussen een jengelde peuter fruithap in zijn smoeltje probeerde te duwen, onder bemoedigende 'Daar komt het vliegtuig!'-geluiden die door haar gebrek aan enthousiasme niet helemaal uit de verf kwamen.

Wat zouden mensen dan van mij denken? Mijn bandopbrengst van vandaag was een pak crackers, een pakje smeerkaas, een bak aardappelsalade, een fles sinaasappelranja, een vegetarische bapao en een tube curry. Bij dit soort boodschappen van mezelf heb ik altijd de neiging om heel verontschuldigend tegen omstanders te zeggen: 'Normaal eet ik heel gezond, ik heb vandaag gewoon geen behoefte om te koken. Ik ben geen typische student, echt niet!'. Maar dat zou een beetje raar zijn.

En waarschijnlijk ben ik toch de enige die conclusies trekt aan de hand van de bandopbrengst van anderen.